غزل واره مرگ

غزل ژست مدرن با خوانشی دوباره

kamoo — Wed, 12 Dec 2007 19:43:18 GMT

قذل پسط مدرن داشته ها و نداشته ها

در نوشته گذشته اشاره ایی کلی در مورد جریان غزل معاصر کردم و در مورد داشته ها و نداشته های موجود حرف زدم . ولی امروز می خواهم وارد بحث اصلی شوم و از دایره و گستره بی نهایت قذل پسط مدرن و ساختار شکنی که اصل ذاتی آن است و از نگارش اسم خود این سبک آغاز می شود صحبت کنیم .

ابتدا به تفکیک و بررسی جزء نگرانه از شعر می پردازیم اگر چه جزء نگری نه به آن معنای همیشگی و واحد بلکه در مسیر ایجاد تئوری و ایدئولوژی کردن مسیر و حرکت ، ایمان داریم که همیشه خیلی چیز ها فربه تر از ایدئولوژی هستند ولی تا چیزی برای مقایسه نباشد که ذهن قدرت تجسم ندارد (نقادی خرد محض کانت)

"باید باور داشت که هربی نظمیی در ماهیت نظمی را ایجاد میکند باید با اندیشه دید "

وزن

درقذل پسط مدرن تمام قدرت ها دراختیارشاعر است و اولین گام در راستای تسلط آزاد اندیشی شاعر تنوع درسبک گویش و زبان شاعرانه وزن به مثابه تکنیکی است که در اختیار شاعرقرار دارد و مانند ایهام ، ایجاز ، قطع و دیگر تکنیک ها بنا بر اقتضای متن و هماهنگی با دیگر تکنیک ها و معنا و نوع ساختار زبان شعر مورد استفاده قرارمی گیرد یا ازدرجه اعتبار ساقط میگردد .

ردیف

دراندیشه هر شاعر چیزی وجود دارد که درشعر در صدد القای آن به مخاطب است و دراین مسیراز تجربیات واندیشه های درونی(نا خودآگاه خود)استفاده می کند در این راستا ردیف ها نقش به سزایی در تحکیم و اثرگذاری متن در ناخوداگاه وخودآگاه مخاطب دارند ازاین رو باید در این مسیر حداکثر آزادی را داشته باشد . البته در این مسیر بهترین حرکت و ساختار شکنی آن است که با توجه به آنچه در گذشته داشته اییم و انجام شده گام به پیش برداریم . ما میتوانیم در این سبک از ردیف درجایی دیگر از مصرع ، بیت، یا خط استفاده کرد :

بیت بیت بیت بیت بیت ردیف

می توان:

بیت بیت بیت ردیف بیت بیت

یا :

ردیف بیت بیت بیت بیت بیت

یا:

بیت بیت بیت ردیف بیت بیت

ردیف بیت بیت بیت بیت بیت

البته گاهی پیش می آید که دوستان احساس می کنند که این نو آوری ها در شعر گذشته در راستای آسان شدن مسیر شاعرانگی است و هر کس که از راه بیاید با این سبک و سیاق میتواند شاعر شود ولی باور کنید اینگونه نیست چرا که برای شعرگفتن ازدختر همسایه احتیاجی به مطالعه و اندیشه نیست وهمان چیز هایی که می بینی کفایت می کنه ولی برای گفتن قذل پسط مدرن باید اندیشه داشته باشی باید فلسفه خوانده باشی و با درک حرف بزنی (درغیراین صورت اشعار بی سروته ایی بدست می آید که در خورتامل نیست)

قافیه

میتواندباشد، می توانی نباشد .....

اندیشه :

مهمترین و اصلی ترین رکن قذل پسط مدرن اندیشه است که با توجه به ساختار بدست می آید و این خودمسیری است برای تخلیه عقده های اندیشگی و درونی شاعر که مبناء و ریشه اندیشه پست مدرن نیز بر پایه آن است که جهانی متفاوت داشته باشیم خالی از هر بایدی که تحکم کند (در دنیا تئوریهای زیادی وجود دارند که منطقی به نظر می رسند و قابل درک هستند ولی همچنان دست نخورده مانده اند) خالی ازهرقطعیتی و به دنبال مدینه فاضله ایی که وعده داده شده است با عبور از ساخت ها و تعلقات محصور در آن که البته گامی سخت است اماشدنی . باید توجه داشت که در مسیرتلاش فراوانی درمسیر احیای خرده فرهنگ ها شده است ودر این راستا گامهای بلندیبرداشته شده است واین خود یکی از نقطه های مشترک میان سنت وپست مدرنیته است و شاید ازاین رو غزل (قذل) می تواند پست مدرن (پسط مدرن) باشد باید بیشتر اندیشید ....

معنا :

به قولی هرگاه دوکلمه در کنار هم قراربگیرند معنایی از خود صادر می کنند پس با این تعریف وضعیت شعر کاملا مشخص و روشن است

اما تکثر معنایی و معنا گریزی

ادامه دارد......

اگه یه روز بری سفر بری ز پیشم بی خبر

اسیر رویا ها می شم دوباره باز تنها میشم

به شب میگم پیشم بمونه به باد میگم تا صبح بخونه

بخونه از...... : خفش کن بچه ...... که توش منو تنها میذاری

-: الو ببین بابام صداش در اومده من برم پریز تلفن حال رو بکشم و ضبط رو خاموش کنم . گوشی

باید نوشت از تو وآن مرد چیز تر

آن مرد بی اراده از خود عزیز تر

باید نوشت نقطه سر خط ادامه از اینجا

آدم خریست سشته رفته " و " گاهی تمیزتر

که در تمام طول زندگیش کار می کند

مثل الاغ زیر بار غصه و غم مستفیض تر

اصلا ادامه دادن این بحث بی خود است

..........................................................

باید کشید نعش مرده و مشکوک عشق را

با جرثقیل واژه های مرده و بعضاٌ مریض تر

هی می شود نمی شود این کار لعنتی

هی استخاره پشت استخاره و "من" تند و تیز تر مبهوت روزهای رفته بی اشتباه شد

روزی که مرد مرد بود و زن از تو چیز تر.....

الو شرمنده دیر شد الو هستی خانومی ... الو الو

ساری بهار 83

در راستای نوشته های هفته پیش دوستان کم لطفی کردند و نظر ندادند ولی دوستی درمورد نظرمن درمورد حرکت زبانی در شعر محمد سعید میرزایی نوشته بود و گفته بود که شاعر گرانقدری بنام طریقتی در سطح و تراز میرزایی شاعری می کند (البته الان خیلی بهتر و با استعداد تر از محمد سعید میرزایی در جامعه شعری ماهستند که اگر تریبونی مثل بهمنی یا بهبهانی داشته باشند در تاریخ ماندگار می شوند ) با گشتن دراینترنت چندشعر از این دوست عزیز پیدا کردم و خوندم وتنها نکته ایی که دراین شاعرعزیز ومحمد سعید میرزایی مشترک هست تاثیر عمیق ،شعر و اندیشه منزوی در شعرهردو هست با این تفاوت که میرزایی در مسیرفرار ازاین گرداب بود با تنوع زبانی و تصویر سازی های به روز تر و ابدی تر ولی این دوست عزیز نه تنها ازاین مسیرفرارنکرده است بلکه باردیف و قافیه منزوی شعری دارد که زیباهم بود ولی من با این بضاعت کم نمی توانم شما را با میرزایی برابر بدانم اگرچه براین باورم که ازمیرزایی بهتر در تمام شهرهای این کشور وجوددارد که می توانند جنون داشته باشند در شعر البته این دوست عزیز من شاعر توانا و با استعدادی است که خود با ماهیت واحد می تواند حرف های زیادی برای گفتن داشته باشد همانند همه شاعرانی که در مسیر بدعت گام بر میدارند و با اندیشه نو آوری دست به قلم می شوند .

از فلسفه :

امانوئل كانت
پاسخ به پرسش:
روشنگري چيست؟
(1784)

ترجمه: ابوالفضل حقيري قزويني

روشنگري خيزش انسان است از نابالغي خودخواسته. نابالغي، ناتواني در استفاده از فهم خود است بي هدايت ديگري. نابالغي، خودخواسته است اگر علت آن نه فقدان فهم كه فقدان همت و تصميم براي استفاده از آن بي هدايت ديگري باشد. به دانستن جسورباش [1]، «در استفاده از فهم خود دلير باش»، اين است شعار روشنگري.

دليل اين كه بخش كثيري از مردم، مدت ها پس از آن كه طبيعت آن ها را از هدايت خارجي رها ساخته است، باز هم شادمانه در تمام عمر خود در نابالغي مي‌مانند و ديگران چنين به آساني خود را راهنماي ايشان مي‌خوانند، تنبلي و جبن است. نابالغ بودن بسيار آسان است. اگر كتابي داشته باشم كه چونان فهم من به كار آيد، كشيشي كه وجدانم باشد، پزشكي كه پرهيز غذايي مرا معين نمايد و مانند آن ها، خود اصلاً نيازي به تلاش ندارم. اگر فقط بتوانم پولي بپردازم، نيازي ندارم كه فكر كنم: ديگران به آساني اين كار طاقتفرسا را برايم انجام خواهند داد. نگهباناني كه چنين مشفقانه سرپرستي انسان ها را به عهده مي‌گيرند، محتاطانه مراقب بوده اند تا بيشترين بخش آن ها (از جمله تمام جنس لطيف) گام برداشتن به سوي بلوغ را، دشواري آن به كنار، بسيار خطرناك بدانند. اين نگهبانان، نحست گوش احشام رام خود را مي‌بندند و آن گاه كه اطمينان كامل حاصل نمودند كه اين مخلوقات رام بي ارابه اي كه به آن بسته شده‌اند يك گام برنخواهند داشت، خطري را كه در صورت تلاش براي تنها رفتن آن ها را تهديد مي‌كند، بدان ها يادآور مي‌شوند. اما اين خطر، به واقع چندان بزرگ نيست، زيرا پس از چند بار به زمين خوردن، در انجامِ كار، يقيناً ياد مي‌گيرند كه راه بروند؛ اما مثالي از اين دست، انسان ها را هراسان مي‌سازد و معمولاً آن ها را از هر تلاش ديگري مي‌ترساند.

بنابراين، براي يك انسان دشوار است كه خود را از آن نابالغي كه به سرشت وي تبديل گرديده، برهاند. او حتي شيفته اين حالت گرديده و فعلاً در عمل از استفاده از فهم خود ناتوان است. زيرا هيچ كس، هرگز اجازه تلاش براي اين كار را بدو نداده است. قوانين و قواعد، آن كمك هاي مكانيكي براي استفاده يا سوء‌استفاده عقلاني از استعدادهاي طبيعي خود، قيدهاي نابالغي دائمي هستند. آن كس كه اين قيود را فروافكنده است، فقط از روي كوچكترين گودال پرشي نامطمئن مي‌كند، زيرا بدين نوع حركت آزاد عادت ندارد. در نتيجه، فقط تني چند، با پرورش اذهان خود، در رها ساختن خود از نابالغي و در پيش گرفتن راهي مطمئن، توفيق مي‌يابند.

اما اين كه عموم مردم آگاه شوند، محتمل تر است؛ در واقع اگر فقط بدان‌ها آزادي داده شود، آگاهي ناگزير است. زيرا حتي در ميان نگهبانان متعصب توده‌هاي بزرگ، هميشه تني چند خود فكر مي‌كنند؛ قليلي كه، پس از آن كه يوغ نابالغي را از گردن خود فرو افكندند، روح قدرداني اخلاقي هم از ارزش خود و هم از دعوت هر شخص به انديشيدنِ به تنهايي را مي‌گسترند. به ويژه بايد يادآوري كرد كه اگر مردمي كه نخستين بار توسط نگهبانان بدين يوغ گرفتار شده اند، به طور مناسب توسط برخي از آن كسان كه يكسره از روشنگري ناتوانند، برانگيخته شوند، اين ممكن است حتي خود نگهبانان را وادار سازد كه تحت يوغ بمانند-- القاي تعصبات چنين زيانبار است، زيرا اين تعصبات سرانجام از بانيان خود يا از فرزندان ايشان انتقام مي‌ستانند. از اين روي، مردم فقط به آهستگي مي‌توانند به روشنگري نايل شوند. شايد انقلاب بتواند استبداد مطلق يا ستم منفعت طلب يا قدرت طلب را سرنگون سازد، اما هرگز نمي‌تواند به راستي شيوه انديشيدن را بهبود بخشد؛ بلكه تعصبات جديد، مانند همان تعصبات قديمي كه جاي آن ها را گرفته اند، چونان مهاري توده‌ي عظيم نينديشنده را در بند مي‌كشد.

اما براي اين روشنگري هيچ جز آزادي لازم نيست. و آزادي مورد بحث يعني آزادي استفاده آشكار از خرد در همه موارد، براي همگان كم ترين زيان را دارد. اما از هر سو مي‌شنوم: «بحث نكن». فرمانده مي‌گويد «بحث نكن، راه برو!»؛ ماليات چي مي‌گويد: «بحث نكن، بپرداز!». كشيش مي‌گويد: «بحث نكن، باور داشته باش!». (فقط يك حاكم در جهان مي‌گويد: «هر قدر دلت مي‌خواهد و در باره‌ي هرچه دلت مي خواهد بحث كن، اما اطاعت بنما!»). در اين جا مثال‌هايي از محدوديت‌هاي فراگير بر روي آزادي داريم. اما كدام محدوديت مانع روشنگري است و كدام نيست، بلكه در عمل آن را پيش مي‌برد؟ من مي‌گويم: «استفاده‌ي مردم از عقل خود بايد هميشه آزاد باشد و فقط همين مي‌تواند به روشنگري در ميان نوع بشر منتهي گردد. اما استفاده خصوصي از عقل ممكن است اغلب به شدت محدود باشد، بدون آن كه به نحو ديگري مانع پيشرفت روشنگري شود. فهم من از استفاده عمومي از عقل خود، استفاده اي است كه هركس به مثابه يك دانشمند از عقل خود در پيشگاه تمام جهان فرهيخته مي برد. من بهره اي را كه ممكن است شخصي از منصب يا موضعي مدني كه به وي سپرده شده ببرد، استفاده خصوصي از عقل مي نامم. اما در بسياري از اموري كه به نفع جماعت انجام مي‌شوند، مكانيسم معيني لازم است كه به واسطه آن برخي از اعضاي آن جماعت شيوه اي يكسره منفعلانه در پيش گيرند تا حكومت بتواند آن ها را از طريق موافقتي مصنوعي به سوي آمال عمومي هدايت نمايد يا دست كم آن ها را از ويراني چنين آمالي بازدارد. در اين جا، يقيناً نبايد بحث كرد، بلكه بايد اطاعت نمود. اما مادامي كه اين بخش از ماشين نيز خود را عضوي از جماعت در كل يا حتي جامعه‌ي جهاني مي‌داند و در نتيجه در نقش يك دانشمند، به معناي درست اين كلمه، عموم را مخاطب قرار مي‌دهد، يقيناً مي‌تواند در مورد مسائلي كه به عنوان عضوي منفعل تا حدي مسئول آن هاست، بدون آسيب وارد كردن به اين مسائل، بحث نمايد. مثلاً فاجعه بار مي‌بود اگر افسري در حال انجام وظيفه كه مافوق وي به وي دستوري داده بود در مورد مناسب بودن يا فايده‌ي آن فرمان ترديد مي‌كرد. او بايد اطاعت نمايد. اما نمي توان وي را در شأن يك عالِم از اظهار نظر در مورد اشتباهاتي كه در خدمت نظامي وجود دارد يا از قرار دادن آن ها در برابر عموم به منظور داوري باز داشت. شهروند نمي‌تواند از پرداخت ماليات هايي كه براي وي وضع گرديده، امتناع نمايد؛ در واقع، انتقادهاي نابجا از چنين عوارضي را، هنگامي كه بايد آن ها را پرداخت كند، مي توان چونان عملي قبيح مجازات نمود (زيرا ممكن است به نافرماني گسترده منتهي شود). اما همين شخص، آن گاه كه در جامه‌ي يك عالِم انديشه هاي خود را در باره‌ي نامناسب بودن يا حتي بيدادگرانه بودن اين ماليات ها آشكارا بيان مي‌كند، خلاف وظيفه مدني خود عمل نمي‌نمايد. به همين نحو، كشيش بايد نوآموزان و جماعت را براساس دستورهاي كليسايي كه بدان خدمت مي‌نمايد، تعليم دهد، زيرا بدين شرط، [بدان مقام] منصوب شده است. اما در شأن دانشمند، آزادي كامل و حتي وظيفه دارد كه آراي به دقت بررسي شده و تؤام با حسن نيتِ خود را در مورد جنبه هاي اشتباه آميز آن نماد و پيشنهادهاي خود را براي رتق و فتق بهتر امور ديني و كليسايي به عموم منتقل نمايد. در اين كار ممكن نيست باري بر وجدان وي سنگيني نمايد. آن چه را در نتيجه‌ي منصب خود به عنوان خادم كليسا تعليم مي‌دهد، چونان امري تلقي مي‌كند كه در رابطه با آن، داراي چنان صلاحيتي نيست كه آن را براساس نظر خود تعليم دهد؛ بلكه آن را تحت هدايت و به نام ديگري ارائه مي‌نمايد. او خواهد گفت: «كليساي ما اين يا آن نكته را تعليم مي‌دهد و اين ها نيز برهان هايي هستند كه به كار مي‌برد». بدين وسيله تمام كاربردهاي عملي ادراكاتي را كه خود با اعتقاد كامل بدان ها پايبند نيست، اما با اين همه مي‌تواند ارائه آن ها را به عهده گيرد، براي جماعت خود استخراج مي‌نمايد، زيرا يكسره ناممكن نيست كه در آن ها حقيقتي نهفته باشد و در هر حال در آن ها نبايد چيزي برخلاف ماهيت دين يافت. اگر معتقد بود چيزي از اين نوع در آن ها وجود دارد، نمي‌توانست با وجدان راحت در آن منصب خدمت نمايد، مي‌بايست استعفا مي‌داد. مثلاً استفاده‌ي معلم منتصب از عقل خود براي جماعت خود، امري است كاملاً خصوصي، زيرا هر قدر كه اين جماعت بزرگ باشد، چنين كاربردي هميشه امري داخلي خواهد بود؛ در اين رابطه در شأن كشيش، آزاد نيست و نمي‌تواند چنين باشد، زيرا با دستورالعمل هاي شخصي ديگر كار مي‌كند. در مقابل، شخص روحاني- به مثابه‌ي عالِمي كه از طريق نوشته هاي خود با عموم في نفسه، يعني با جهان، سخن مي‌گويد- در اين كاربرد عمومي عقل از آزادي نامحدودي در استفاده از قواي عقلاني و بيان نظرات خود برخوردار است. زيرا اين كه نگهبانان (معنوي) مردم، خود نابالغ باشند، باطلي است كه باطل هاي ديگر را ماندگار مي‌سازد.

اما آيا عمل انجمن كشيشان، شايد شورايي كليسايي يا شيوخ محترم كليسا (مانند آنان كه در ميان هلنديان خود را چنين مي‌نامند) در اين كه خود را با سوگند به نمادي تغييرناپذير متعهد مي‌سازند تا ولايت دائمي بر هر يك از اعضا و از طريق آنان بر مردم را آن هم براي هميشه تضمين نمايند، موجه نيست: من مي گويم اين كاملاً ناممكن است. چنين قراردادي كه هدف آن، آن است كه تا ابد مانع بيداري نژاد انسان گردد، مطلقاً نامعتبر است، حتي اگر به وسيله قدرتي عالي، به وسيله پارلمان ها و با رسمي ترين پيمان هاي صلح وضع شده باشد. يك عصر نمي تواند خود را متعهد سازد و از اين رو طرحي در افكند كه عصر بعدي را در چنان شرايطي قرار دهد كه براي نسل بعدي، گسترش معرفت خود (به ويژه آن گاه كه بسيار مهم است)، خلاص كردن خود از اشتباهات و در كل روشنگري خود ناممكن باشد. اين جنايتي است برعليه سرشت بشر، كه سرنوشت ذاتي وي دقيقاً در چنين پيشرفتي نهفته است؛ در نتيجه نسل هاي بعدي كاملاً حق دارند كه چنين موافقت هايي را بدان بهانه كه غيرمجاز و جنايتكارانه هستند، كناري نهند. معيار هر آن چه مردم بتوانند به مثابه قانون در مورد آن توافق كنند، در اين پرسش نهفته است: آيا مردم مي‌توانند چنين قانوني را بر خود تحميل كنند؟ اما شايد طرح نظمي موقتي به اميد وضعيتي بهتر، براي مدتي كوتاه و خاص، ضمن آن كه به تمام شهروندان به ويژه روحانيون، در نقش خود به مثابه‌ي دانشمند، آزادي ابراز نظر علني، يعني آزادي نوشتن در باره‌ي نقص هاي نهاد فعلي را مي‌دهد، ممكن باشد. شايد نظم موقت چندان به درازا ‌كشد كه آگاهي از سرشت اين مسائل چنان گسترده و بديهي شود كه صداهاي مركب (اگر نه هماواي) جمعيت را ياراي آن باشد كه به صاحب تختي كه آن جماعت را در ظل حمايت خود دارد، پيشنهاد كند كه آن ها را تحت نهادهاي ديني تغييريافته اي سامان دهد، اما بدون دخالت آنان كه مي خواهند امور مانند سابق بماند. ليكن مطلقاً ممنوع است كه آن ها در سازماني ديني گرد هم آيند كه هيچ كس نتواند در طول عمر انسان علناً از آن پرسش نمايد، زيرا انجام چنين كاري، دوره اي از پيشرفت انساني به سوي اصلاح را، از نسل هاي آينده سلب مي كند، آن را بي‌ثمر مي‌سازد و به حال ايشان زيان آور است. آدمي مي تواند روشنگري [آگاه شدن از] آن چه را بايد بداند به تعويق بيندازد، اما فقط براي مدتي كوتاه و فقط براي شخص خود؛ اما سلب آن از شخص خود و حتي بيش از آن، از نسل هاي بعدي، نقض و لگدمال كردن حقوق الهي انسان هاست. و آن چه ممكن نيست مردمي براي خود بدان حكم كنند، امكان آن كه بر پادشاهي تحميل گردد، بازهم كمتر است، زيرا مرجعيت قانونگذاري وي بر يگانه سازي اراده‌ي جمعي مردم در اراده خود به وسيله‌ي وي مبتني است. اگر فقط دريابد كه هر بهبود راستين يا ظاهري با نظم مدني همخوان است، مي تواند به اتباع خود اجازه دهد تا آن چه را براي رفاه معنوي خود، كه كار وي نيست، لازم مي‌بينند، انجام دهند. اما بايد هر كسي را از دخالت قهرآميز در كاري كه ديگري مي‌تواند به بهترين نحوي براي تعيين و ارتقاء رفاه خود انجام دهد، بازدارد. آن گاه كه در اين مسائل دخالت مي‌كند، از عظمت خود وي كاسته مي‌شود، زيرا نوشته هايي كه در آن ها اتباع وي مي‌كوشند آراء خود را توضيح دهند، به برداشت وي از حاكميت ارزش مي‌بخشند. اين درست است، اعم از آن كه وي براساس عالي ترين بينش خود- از جايي كه ملامت «قيصر را جايگاه نحوي نيست» بر خود مي‌خرد- عمل كند يا، و در واقع حتي بيش از آن، آن گاه كه با حمايت از استبداد معنوي برخي جباران كشور خود در برابر اتباع ديگر خود، مرجعيت عالي خود را به باد مي دهد.

اگر اكنون پرسيده شود «آيا ما در عصري روشن زندگي مي كنيم؟» پاسخ آن است كه «خير، اما در عصر روشنگري زندگي مي نماييم». آن گونه كه اكنون به نظر‌مي رسد، هنوز براي آن كه انسان ها در كل بتوانند فهم خود را بدون هدايت بيروني به طرزي مطمئن در مورد موضوعات ديني به كار برند، يا حتي براي آن كه بتوانند خود را در چنين موضعي قرار دهند، كمبودهاي بسياري وجود دارد. اما ما نشانه هاي روشني در اختيار داريم كه اكنون راه براي انسان ها باز است تا آزادانه در اين جهت پيش روند و موانع روشنگري عمومي- براي رهاسازي آن ها از نابالغي خودخواسته- به تدريج محو مي‌شوند. از اين جهت، اين عصر، عصر روشنگري، قرن فردريك است.

اميري كه دون شأن خود نداند كه بگويد هيچ دستوري ندادن، بل به انسان ها اختيار كامل كردن آزادي خود را در مسائل ديني دادن، را وظيفه خود مي‌داند- كه بدين نحو عنوان متكبرانه تسامح را انكار مي‌كند- خود آگاه است و شايسته آن است كه توسط معاصران و آيندگان سپاسگزار، دست كم تا آن جا كه به حكومت مربوط مي‌شود، به مثابه نخستين كسي كه دوده‌ي انساني را از نابالغي نجات بخشيده و هر كسي را آزاد گذارده تا در تمام مسائل وجداني، خرد خويش را به كار گيرد، ستوده شود. كشيشان محترم، در حكومت وي، در نقش خود به مثابه دانشمند و بي آن كه به وظايف رسمي آنان لطمه اي وارد گردد، مي‌توانند داوري ها و آراء خود را آزادانه و به طرزي شفاف بيان كنند تا جهانيان در آن ها تدقيق نمايند، حتي در جايي كه اين داوري ها و آراء اتفاقاً با نمادهاي پذيرفته شده متفاوت هستند. به آنان كه موقعيت رسمي آن ها را محدود نساخته است، آزادي باز هم بيشتري داده مي‌شود. اين روح آزادي حتي تا آن جا گسترده مي‌شود كه با موانع خارجي حكومت هايي كه كار خود را درست نفهميده اند، مبارزه مي‌نمايد. نمونه اي مبني بر اين كه وجود آزادي نبايد موجب كمترين نگراني درباره‌ي نظم عمومي و هماهنگي در جمهوري شود، اين حكومت ها را روشن [آگاه] مي‌‌سازد. انسان ها اگر فقط براي حفظ خود در بربريت به تزوير روي نياورند، به تدريج خود را از اين حالت بيرون مي‌كشند.

من در بيان سخن خود در باب روشنگري، يعني برخاستن انسان از نابالغي خودخواسته، به موضوعات ديني پرداخته‌ام، نخست از آن روي كه حاكمان ما علاقه‌اي ندارند كه نقش محافظان اتباع خود را در رابطه با هنر و علم به عهده گيرند و دوم بدان دليل كه اين شكل از نابالغي هم زيانبارترين و هم ننگين ترين شكل است. اما شيوه تفكر رئيس كشوري كه روشنگري ديني را مي‌پسندد از اين نيز پيشتر مي رود، زيرا وي مي‌داند كه اجازه استفاده علني از عقل خويش و عرضه‌ي انديشه هاي خود به اتباع در باره‌ي تدوين بهتر قوانين وي به جهانيان، خطري قانونگذاري وي را تهديد نمي‌نمايد، حتي اگر اين امر با انتقاد بي پرده از آن قانوني كه اكنون در جريان است، همراه باشد. ما نمونه اي درخشان در پيش روي خود داريم، كه از آن جهت هيچ پادشاهي از آن كه ما مي‌ستاييم، برتر نيست.

اما فقط حاكمي كه خود آگاه است و ترسي از سايه ها ندارد، و براي تأمين آرامش عمومي نيز سپاهي منظم و پرشمار دارد، مي‌تواند آن چه را هيچ توده‌اي جسارت گفتن آن را ندارد، بگويد، يعني: «تا آن جا كه مي‌خواهي و درباره‌ي هرچه مي‌خواهي بحث كن، اما اطاعت بنما!». در اين جا نيز مانند هرجاي ديگري، آن گاه كه اوضاع از چشم اندازي وسيع نگريسته شوند، الگويي عجيب و نامنتظره در امور انساني خود را عيان مي‌سازد، الگويي كه در آن تقريباً همه چيز متناقض نماست. چنين مي‌نمايد كه آزادي مدنيِ بيشتر به سود آزادي معنوي مردم باشد؛ با اين همه آزادي نخستين مرزهايي عبورناپذير در برابر آزادي دومين قرار داده‌است؛ برعكس، آزادي مدنيِ كمتر براي همه امكان آن را فراهم مي آورد كه استعدادهاي خود را به طور كامل گسترش دهند. بدين ترتيب، به محض آن كه طبيعت پوسته سخت را از اين هسته اي كه شيفته وار از آن مراقبت كرده است، يعني تمايل به تفكر آزاد و طلب آن، بردارد، هسته به تدريح بر روي ذهنيت مردم واكنش انجام مي دهد (كه به موجب آن به طرزي فزاينده قادر به عمل آزادانه مي‌شوند) و سرانجام حتي بر روي اصول حكومت اثر مي‌گذارد، [حكومتي] كه درمي‌يابد ممكن است رفتار متناسب با شأن انسان ها، كه اكنون بيش از ماشين هستند، سودمند باشد.

ا. كانت
كونيگسبرگ، پروس
30 سپتامبر 1784

شاید اتفاقی نو درغزل

kamoo — Sat, 03 Nov 2007 18:10:18 GMT

سلام شرمنده که خیلی دیر شد (پرواز دکتر امین پور را به جامعه ادبی تسلیت عرض می کنم)

راستشو بخواهید داشتم کارهامو درست میکردم که یه خورده با برنامه تر در خدمت باشم . و به این نتیجه رسیدم که اینجا رو تبدیل کنم به محلی برای بررسی عمیق تر و دقیق تر ادبیات امروز با گرایش تخصصی غزل البته این امر کاری است که با همکاری دوستان شدنی است واقعا بعد از خوندن مجله شعر غزل پست مدرن که به کوشش دوست خوبم مهدی موسوی چاپ شده بوده (و واقعا جای تشکر داره از این همه پشتکار و همت این شاعر گرانقدر) به این نتیجه رسیدم که واقعا خلاء تئوریک در غزل امروز کاملا ملموس است و جای نگرانی فراوانی دارد . و از این رو برآن شدم تا با همکاری شما جایی برای نقد آراء و شناسایی آنچه اتفاق می افتد و قابل تامل است رافراهم کنم تا درک درست تری از آنچه در حال اتفاق است داشته باشیم .

برای شروع بهتر است دست به دسته بندی تاریخی (زمانی) غزل حال بزنیم و فکر می کنم بهترین تقسیم بندی این باشد

1) دوران قبل از محمد سعید میرزایی

2) دوران بعد از محمد سعید میرزایی

شاید به مزاق بعضی دوستان خوش نیاید این دسته بندی اما من فکر می کنم در بین جوانان شاعر معاصر این بهترین خط سیر است .

1) باید قبول کرد که میرزایی اگر چه در شعر دست به کار خارق العاده ایی نزد ولی چون در انتخاب زبان و اندیشه و دایره واژگانی از دیگر شاعران زمان خودش جلوتر بود توانست ظرفیت های زبانی شعر را افزایش دهد و تکنیک های نو به غزل ارائه کند البته دانش علمی میرزایی چاشنی این پرش بلند او بود . همان طور که احمد شاملو می گوید : بین سنت و مدرن چاله ایست که برای پریدن از آن باید در دل سنت فرو رفته باشی . نوع برخورد میرزایی با واژگان و خلق تصاویر نو و تکنیک جان بخشی به اشیاء از ویژگی های شعری بود که اگر چه در زمان خودش در شهر های پایتخت نیمه مرسوم بود ولی برای اهالی ادب در شهرهای دور نو و بدیع بود که این خود یکی از دلایل همراهی مخاطبین بیشمار میرزایی بود(البته انتشارات خوب و نحوء توزیع کتاب در کشور خود دلیل دیگری است که هر شاعر کتاب چاپ کرده ایی از درد آن مطلع است . و همکاری شاعران بزرگ ما همچون استاد بهمنی و خانم بهبهانی ودیگر دلایل که ره آورد آن انچه بود که شما دیدید.)

2) و حال باید قبول کرد که محمد سعید میرزایی بعد از فراز بلندش در آسمان شعر دچار فرودی ناگهانی شد و بعد از او شاعران زیادی خواستند تکنیک های او را در زبان شعری خود بگنجانند که در بسیاری موارد عدم تناسب به چشم قابل لمس بود و در بسیاری موارد به حق از خالق این آثار زیباتر می سرودند حال زیاد وارد این مقوله نمی شویم و نکته اساسی تر و اصلی تر این است که بعداز میرزایی چه اتفاق مهمی در غزل افتاد و سرانجامی در انتظارش است . باید قبول کرد که ما در زبان کسی را قابل قیاس با میرزایی (البته زبان آمیخته ای است از دایره واژگانی و درک شاعر در بخدمت گیری کلمه و استفاده از زبان شعری قابل انعطاف و ایجاد روح شعر درکلمه یا مسخ کنندگی مخاطب) کمتر پیدا می کنیم و این درکی بود که خیلی از شاعران به آن دست پیدا کردند و به یکباره به سر همگی زد که شاعر معروفی شوند و همه راه رفتن خودشان را ول کردند و رفتن به سراغ دیگر افرینی ،البته جای تقدیر دارد هر شعری که از شاعر زاده می شود، چون اعتقاد دارم هر شعر کودکی است زاده شده از بطن شاعر که نطفه اش در اندیشه او بسته می شود و درد زایمانش وبزرگ کردنش کم نیست پس قابل احترام است حداقل این حرف را شاعران بهتر درک می کنند . و سرانجام بعد از تمام نو گرایی ها وقتی شاعران جوان ما شعرخود را در برابر نقد قرار می دادند چند حرف می شنیدند ، زبان شعریت وام گرفته از میرزایی است ، خیلی تحت تاثیر فضای میرزایی هستی ، تصاویرت انتزاعی است ، شعر به کمال نرسیده یا پخته نیست ...... البته این نقد های منصفانه بود خیلی جاها من شنیدم که می گفتند که این اراجیف چیه تف میدی ویا این ... شعرا چیه میگی ... خلاصه بگذریم در جمع بندی بعدی به این نکته روی آوردن که قله غزل فرم بسی دور است باید ساختار شکنی کرد و آن جوری گفت که دیگران نگفته و ننوشته اند پس بدین ترتیب بود که دوستا خوبی چون هادی خوانساری ، مهدی موسوی و... دیگرانی که مجالی برای بردن نامشان نیست دست به نو آوری هایی زدند که قابل تامل بود اما به نظر من پخته نبود و می توانست خیلی با درایت تر از این بیان شود تا بتوانند پرچم دار حرکتی باشند که آینده روشنی دارد اما امروز به واسطه پیش آمد های شعر معاصر باید به مسیری اندیشید که روشن با ایده و تئوری و بکر باشد اگر غزل پست مدرن است بگذاریم دیگران به این نتیجه برسند نه اینکه بگوییم تا دیگران با ما هم نظر شوند اولین گام معرفی تئوریک کار است من فرایند تحقیق های خودم رو که در سال 82 و 83 انجام دادم و نیمه کاره گذاشتم رو در پست بعدی میدم خدمتتون تا شما هم با این روش های ابداعی اشنا بشین ... البته جا داره از تمام دوستانی که در اون سال ها منو همراهی میکردن تشکر فراوان بکنم این نوشته ها حاصل همکاری صمیمانه استادانی همچون جناب بذرافشان ، دوست عزیزم احسان مهدیان ، دوست مهربانم علی اصلانی ، دوست خوبم احسان خلیلی و دیگران کسانی که همیشه در صفحه ذهنم نامشان هک شده .

تا دوباره بدرود

یکشنبه عصر ساعت پنج و زنی مقید به

همین که مرد بیاید نه این که باید به

شکسته نفسی من را ببخش منتظرم

بیا شبیهه پرنده غریب و ممتد به

- کنار پنجره ، گلدان خدا کند باشد

وگرنه مرگ می آید

به فکر ...

شاید به .....

نه ،

بی خیال می شوم این جمله را نمی گویم

کسی نشسته کسی فکر می کند بیاید به

کسی که نیست غریبه کسی که فردا بود

و فکر می کند او را چه بد و این بد به

نه آنکه شما را بگیرد از خوبی

" شما " ضمیر دوم انسان که این نباید به......

خودم

ساری 83 یا 84

گاه نوشته ها

با توجه به بررسی های انجام شده در مورد دنیای مدرن و سنت ما به این نتیجه رسیدم که چون جامعه ما در دوره گذار گام های مهمی را برداشته و احتیاج به درونی شدن این اندیشه هاهست واز آنجایی که انسان در کنار گرایش ذاتی به فطرت گرایش مشابهه به زیبایی دارد و با توجه به این که زیبایی تنها در زنان نهفته است و این موجودات همیشه در راستای اندیشه های متعالی پیش قدم بوده اند . باتوجه به تئوری فوق زیبایی از لایه گذر کرده و به درون روخ کرده است و تمایل انسانی بیشتر به زیبایی های درونی است لذا تقاضای اکید می شود که زیبایی های درونی خود را بی هیچ دریغی در خدمت پیشرفت جامعه مدرن قرار دهید

ستاد مدرن کردن دنیای

*) و سخت نیست اگر باور کنی لبخند های هر زنی چنگکی است برای به اسارت بردن روح تو

**) این روزها احساس می کنم دچار روح مرگی شده ام باید روح به خودم تزریق کنم یا هوا

***) به این نتیجه رسیدم دخترا چند دسته هستند : خوش هیکل ، خوش منظر ، خوش بستر ، هنوز پیدا نکردم همه اینارو یه جا ،کسی دید خبرم کنه

0)من فروید را دوست دارم و بخاطر همین در ادامه تئوری های او اعلام می کنم که هر زنی به موقع دردلذت هایش ناله ایی متناسب با اندیشه های کودکی اش سر میدهد که ریشه تمام آنها در ناخوداگاه اوست و این صدای معنونات درونی اوست که باید با مهربانی گوش کرد .

ازاین همه با شما تا کی

kamoo — Wed, 15 Aug 2007 08:48:18 GMT

توی این مدت درباره خیلی چیز ها فکر کردم و نظر دادم....

*) سربازی.... محلی که ادم توش دچار گشادی قسمت های تحتانی می شود و اگرچه مرد نمی شود که به احتمال غریب به یقین از مردی هم می افتد

*) زندگی شهری .... البته بر همگان واضح و مبرهن است که مسخره است....پر از دود و رون و باسن و دختران ترشیده پسران حیض و مادران بی گناه که در گناه غرقند و مردانی که زنده اند به خوش گذرانی و عیش و عشرت هرکس به گونه ایی ..... و دود بیشتر و بیشتر تا کمتر ببینیم و درک کنیم....

*) دختران شهر ما ..... وای خدا پدر مادر سفید برفی رو بیامرزه .... که موبایل نداره .... ریمل نداره....خط چشم نداشت.... مانتوی بدن نما (شما بخوان باسن نما و..... نما).... وبخاطر خیلی ادا اصول دیگه

*) ازدواج.....پلی به سرزمین بدبختی پر هیجان پر درد و پر از چیزهای خاص خودش....

یه جورایی خیلی حالم بده .... نه از اونایی که دلم بخواد استفراق کنم.... نه دوست دارم زیر باران... باید با....رفت .... باید رفت.....باید رفت....

م : صورت زیبایی نداره که از درد اینقدر وحشتناک حرف بزنی پسرم

*: بله درسته

م: تو باید نیمه پر لیوان رو ببینی تا بهتر بتونی زندگی کنی یعنی بیشتر به خودت فکر کن

(و در ذهن * ) بابا بی خیال جوک نگو میدونی من با جرات می تونم بگم تن تمام دختران این شهر هرزگی پسران و مردانش را به انتظار نشسته و با خویشتن داری بی عفتی به انتظار ماشینی برای رفتن و دستی برای نوازش است ... اقای.... و تمام پسران این شهر از دود لذت می برند و با دود زنده اند... باور کنید تنها هم جنس بازان المانی در لجن غرق نیستند که ما هم دوستانی داریم در ان طرف لجن زار....

* : و البته لیوان من پر شده و به داستان کلیشه ایی لیوان اعتقادی ندارم .... تو خودت می دونی الان زنت کجاست .... دخترت با چند نفر دوست بوده تا حالا ... پسرت چی مصرف می کنه .... برادرت کجا زور گیری می کنه ..... خواهرت کجا واسه کی عشوه میاد.... منطق در درد امیخته شده و درد بر سلولهای ما رخنه کرده....

شاید به قول تو من مارکس زده شده ام .... ولی چقدر راست میگم.....

(آیا ردیف شعر باس الود مرگ است ؟

قطعا ....

علاج درد هر موجود مرگ است ....)(شعر از خودم)

بدرود درد کوچک زندگانی کهنه

kamoo — Fri, 08 Jun 2007 15:13:18 GMT

این روزها دیوانه شده ام کاملا ملموس است ازهمین اقرار هایم پیدا نیست........؟؟؟؟

*) تازگی ها از خیلی چیزها حالم بهم نمی خورد برای خود چندش اور است....

منتظرم یکی بیاد یه حرف تازه تر بگه....ولی حالشو میگیرم اگه بخواد چرت و پرت تحویلم بده....

به زودی دوباره این وبلاگ به شدت به کار خودش ادامه میده.... فعلا یا هو....

در من بهار ریزش کوه غرور برف

kamoo — Mon, 12 Mar 2007 15:29:18 GMT

شاید درخت سنگ می شود از این تهاجم مشکوک شاید غریب می گذرد باد در نواحی ........

*) این واژه ها ستاره های سهیل همیشگی هستند

*) من تو رو دوستت دارم بیا باور کن یا بذارمن بکنم ..... این یعنی دموکرات بودن عزیزم

*) دوباره فصل کادوی زورکی از راه رسید .......من ..... ؟توی اصفهانم ........از کجا فهمیدی نا قلا......؟

*) حالم از حالم داره کم کمک بهم می خوره بیا یه کار دیگه بکنیم.... دارم سر میرم ...

*) نبودم تا بهار نزدیک بشه غافل گیرش کنم شما ناراحت نباشید......

*) منتظر ظهور یک منجی هستم که قراره زورکی ظهور کنه نمی دونم باشم یا نباشم.... تو می خوای با خودت چیکار کنی

*) شبا که ما می خوابیم اقا پلیسه بیداره .... خوب از این داستان نتیجه می گیریم که هرکی یا هر چی بیداره اقا پلیسه نیست ......... هر کی خوابه شاید ما نیستیم...... گاهی اوقات خواب بودن با بیدار بودن فرقی نداره ..... بهتره بخوابی تا زورکی بخوابوننت ..... وقتی خوابیدی به چیزای خوب فکر کن (تا خوابای خوب ببینی ) ........ وقتی بیداری سر بزیر باش تا گربه شاخت نزنه........ وقسمت اخر اینکه اقا پلیسه سیاهی لشکر داستان ما بود......

*) بهار مبارک امیدوارم به همتون خشک (ببخشید خوش) بگذره تا شما هم لذت کافی از این لحظات ببرید......

درمن هنوز هیچ ترانه قبول کن

kamoo — Thu, 08 Feb 2007 09:06:18 GMT

این مرده ایی که روی زمین مانده شاعر است

گل در اومد از ........

kamoo — Sat, 06 Jan 2007 11:45:18 GMT

میدونی جریان واقعا از چه قراره ....

نمی دونی دیگه ...... همه ما یه عقل داریم کاری به کامل و نصفه بودنشم ندارم...... که هر روز به مدت نیم ساعت تا یک ساعت بسته به سلیقه دریچه اونو باز می کنیم تا هوا بخوره ..... خوب یه روز که داره هوا می خوره این عقله تصمیم می گیره بیاد بیرون ..... بعد که میاد بیرون اون درشکه که توی فیلم پینوکیو بود یادته ..... بابا همونی که همه بچه ها رو می برد شهر بازی.... اهان افرین ...همون...... این عقل رو می بره شهر بازی .... بعدش که می فهمی ........دیگه دیر شده دیگه کار از کار گذشته....و تو یه دسته گلی به اب دادی حالا بیا و حوضش رو پر کن........ منم عقلم رفت شهر بازی و قاطی مرغدار ها شدم.....ببخشید.............قاطی متاهلین شدم...... اینم دلیل دیر به روز کردن من.

۱) دیگر بانویی در کار نیست خیال بانوان راحت باشد

۲) همه زندگی حرف های بی تربیتی مودبانه هست... مثلا همین که وقتی می خواد بپرسه کدوه "ح" زود هم میگن حوله یا حموم ... خوب اینا بی دلیل نیست که هست که نیست.

۳) توی تمام مدتی که در سیاست غرق بودم هیچ چیز بیشتر از جنبش زنان ایران منو بخودش جذب نکرد.

۴) اهنگ زندگی مثل بازی کردن یه مگس سر توالت با رون پا دل انگیز است .. مگه نه ؟

۵) نه اینکه مردم ما از این فیلم هایی که تازه مد شده ندیده باشن نه فقط کنجکاو شدن بدونن این شخص ایکس توی فیلم تلویزیون از نمای نزدیک چه شکلیه ... ...... خود به خلوت می رود ان کار دیگرمی کند ....؟؟

اینم شیرینی برای اونایی که نبودم در خدومتشون

بدرود بانوی تابستان....سلام بانوی دوباره

kamoo — Mon, 06 Nov 2006 16:43:18 GMT

بانو تورا به خدای تمام جاده های نیامده می سپارم تا سزاوار مهربانی دستان باد باشی.....بدرود

آهنگ این سفر با تمام سفر های دیگرم فرق دارد.....شاید بخاطر دردی است که می خواهم برایش سفر کنم....

ستاره های اسمان بی خیال من شدند ولی ستاره های همسایه ...بی خیال شو....

دوستی نگران شقایق بود ..گفت بیا خفه اش کنیم.....یه جا خوندم...تا زندگی هست باید شقایق را....

از درد به خودم نمی پیچم با این سوژه به من ترحم کنید .....از فاصله نزدیک.....

ترک می کندم و ایمان می اورم که با من مانند یک بیمار رفتار کرده....خوب و مهربان....

گفتی من با الاغ فرقی ندارم.....ولی تمایلی که تو برای سوار شدن او داری همانند عادتی است که من برای خر کردن تو دارم.....این بوسی نیست که خری تو را بکند بلکه بوسی است که تو را..... واین چشم هایی است که برای اتش زدن تو می کوشد نه برای درک خوراک ...... شایدم الاغ باشم ....وحشی و بی ادراک......بگذریم......بیشتر بیاندیش بانو.....

وجدان ندارم این زیاد مهم نیست ...از نداشتن عذاب وجدان عذاب می کشم...بانو بیا چشم هایت را ببند تا .....ارام بخواب...

سمفونی مردگان با تمام برف ها و سرمایش تمام شد و تو نیز بانو.....بدرود....

تصویری برای پروازت نبود بانو بی تصویر و با بی تصوری پرواز کن....چونان همیشه در من....

بیا به نا گفته هایم حرف نزن....

kamoo — Mon, 25 Sep 2006 18:32:43 GMT

ماه زولبیا بامیه مبارک راستی ساعت چت هم عوض شده حواستون باشه وعده ما بعد از سحری..............

گفتم میدونی فرق ما با خوک چیه ؟ نگام کرد گفتم افرین فرقی نداریم.....

میدونی ولی شباهت ما با خوک چیه ؟ از تو می پرسم ....بگو چی...... همجنس بازی می کنه نه بابا ما عقل داریم ..... چی..... کثافت خوش رو می خوره .. این حرفا چیه ...... تنها شباهت ما با اون اینه که هر دو از اینکه در کثافت غرق بشیم لذت می بریم ولی خودمون نمی دونیم کجا هستیم و چیکار می کنیم.....

سیم قسمت چپ مغزم اتصالی کرده منو ببخش اگه به همه دخترا امار میدم حالم خوش نیست....

یه وقتایی وقتی بهت می گفتم خنگی خودم شرمنده می شدم ولی الان می بینم همچینم خنگ نیستی ها ...... با بقیه دخترا یه فرقایی داری .... حالا کی ببینمت.....

از اونایی که برای تموم شدن این ماه لعنتی دعا کردن کمال تشکر رو دارم......مرسی شهریور که گورت رو گم کردی.....

دلم برای خودم تنگ شده برای تو .... برای ناله هات...برای دوش حموم.....برای دعواهای کودکانه سر یه بوس کوچولو .....یادت هست چه فیلم خوبی بود...

دارم دنبال ایدین میگردم توی زندگیم میگردم اگه نباشه پدر عباس معروفی رو در میارم با این سمفونی مردگانش.....

حالم را برای همیشه سر کشیدی خیالت راحت ارام بخواب بانو من مرده ام ......

و دود چشم های مرا دچار تاریکی می کند ..........لب هایت را بردار.......

و من به طرز فجيحي از بودنم در لجن زار زندگي لذت مي برم حتي اگرتمام بدي هايي كه بلد نيستي را هم ياد بگيري.....من براي مردنت لحظه شماري مي كنم.....بانو....

جنون براي زندگي كافي است ....نفرت عنصر ي براي تكامل هر چيز بي اثري است كه اصلا شايد لازم به ذكر نباشد......

و دود دیدگان شبم را گرفت و با خود برد

kamoo — Tue, 05 Sep 2006 15:59:18 GMT

معشوق را به کوچه های خالی دهکده می بخشم تا طعم رویاهای نداشته اش را مزه مزه مزه کند.....

شومینه روشن.....فنجان قهوه ...برف پشت پنجره.....گیسوان خیس ...... چه انتظار بی جایی برای وحشی نبودن.....

فال این هفته من مال تو .... ارزو های من با تمام دل مشغولی های خوبم تقدیم به تو ....فقط نیم ساعت تو مال من.....

وقتی توی زندگیت دل مشغولی نداری .... مجبوری یه عده ایی رو مشغول دلت کنی.....تمام مسیر ها به سمت.....

اهنگ های ملایم ... شومینه های روشن....اتاق های کم نور.... پنجره های بارانی....ارامش باغ... بوی نم .....عطر قهوه برزیلی .... حالم رو به هم نزنی ها... بی خیال من شو......

دوست داشتم نیم ساعت بجای پینوکیو توی قسمت ۳۸ باشم با دوستم برم شهر بازی تا درک کنم تو توی زندگیت چی می کنشی ...عزیزمی مثل همیشه........

در حال متلاشی شدن هستم احساساتم را دستمالی نکن از یک گوشه بردار......دست بردار.......

پی نوشت:

این چند روز که نبودم مشکلات زیادی روی سرم اوار شد هنوز هم هیچ سگی صدای نفس کشیدنم را حس نکرده ..... به ادم ها اعتمادی نیست....

درسته که میگن یه وقتایی تا میایی بفهمی همه چیز تموم میشه اونایی که دعاشون مستجاب میشه و اونایی هم که نمی شه اگه می خوانن لطفی بکنن دعا کنن.........یا حق